Οι γραφικές παραστάσεις που δίνω κάθε μέρα έχουν σημεία καμπής και κρίσιμα σημεία. Όταν αλλάξουν τα κοίλα ή όταν η παραγωγή μου θα είναι μηδενική, δε ξέρω τι μπορεί να συμβεί.
29/1/12
Σούπερ Γκούφυ
Έχουμε την απαίτηση από κάποιους ανθρώπους να είναι πάντα δυνατοί. Άτρωτοι. Το έχω ξεπεράσει αυτό το στάδιο. Δεν έχω απαίτηση από κανέναν. Φυσικά και από τον εαυτό μου που έτσι και αλλιώς είναι περιορισμένων δυνατοτήτων.
27/1/12
Αρχηγός
Πριν 2 χρόνια, είπε κάτι για αστείο και με πείραξε πολύ. Χίλιες φορές να το ξαναλεγε θα σιγοντάριζα δίπλα του και θα το ξεχειλώναμε παρέα. Με πέτυχε όμως σε μια δύσκολη φάση και τον τελείωσα. Δε τον συγχώρησα που δε μπήκε στον κόπο να σκεφτεί τι περνάω. Δε με σεβάστηκε. Έκτοτε μιλήσαμε μια-δυο φορές στο τηλέφωνο για κάποιες ευχές. Το σταματήσαμε και αυτό. Χανόμαστε ή μάλλον καλύτερα χαθήκαμε. Ώρες ώρες μου λείπει. Ξέρω τους λόγους που νιώθω την απουσία του και θα τους κρατήσω για μένα. Γίνονται όμως αυτά. Έτσι είναι.
24/1/12
Όνειρο
Είδα ένα όνειρο το μεσημέρι και είπα να το μεταφέρω και εδώ. Ήμουν λέει (τώρα ποιος το λέει, άγνωστο) σε ενα δωμάτιο που είχε μέσα 2 κρεβάτια. Το ένα κρεβάτι ήταν τοποθετημένο σαν το δικό μου στο δωμάτιό μου ενώ το άλλο ήταν σα να ήταν σε δωμάτιο νοσοκομείου. Στο κρεβάτι του νοσοκομείου κάθονταν 2 γυναίκες που μάλλον με ήξεραν αν και δε χρειάστηκε να μιλήσω μαζί τους. Εγώ καθόμουν στο κρεβάτι μου, στα πόδια του. Μπαίνει μέσα μια κοπέλα, καστανή ίσιο μακρύ μαλλί φτιαγμένα πίσω σαν κοτσίδα απο αυτές που σχηματίζουν ενα τριγωνάκι απλό, με έντονο χρώμα ματιών - γαλάζιο ή πράσινο- και φορούσε τζην ανοιχτόχρωμο και allstarάκια μπλε. Από πάνω δε θυμάματι τι φόραγε. Έρχεται προς το κρεβάτι μου και κάθεται πάνω στο μαξιλάρι μου οκλαδόν. Μόλις το βλέπω αυτό της λέω "όπως είσαι σήκω" γιατί θα λέρωνε με τα παπούτσια της το μαξιλάρι, ενώ σίγουρα είχαμε κερδίσει την προσοχή των 2 άλλων γυναικών. Η κοπέλα κάθισε κανονικά, ενώ εγώ είχα έρθει πιο κοντά της πιο πολύ για να ακούω τι θα μου λέει. Μου ζήταγε να την αγκαλιάσω και να τη χαιδέψω μα εγώ την έβλεπα σαν ούφο. Μου θύμισε ότι πριν ένα χρόνο το έκανα αυτό με ευχαρίστηση αλλά εγώ ειλικρινά έβαλα τα γέλια. Συγγνώμη ρε συ κοπελιά, ποιά είσαι; Ειλικρινά δε σε ξέρω, πως μου λες τέτοια πράγματα. Αυτή επέμενε σε τέτοιο βαθμό που μου προκαλούσε δυσφορία αλλά και έκπληξη. Την κοπέλα αυτή δεν την ήξερα.
Κάπου εκεί ξύπνησα. Το όνειρο πραγματικά ήταν πολύ έντονο.
Θήβα
Είναι ωραίο να βρίσκεσαι με ανθρώπους που σε αγαπάνε. Μάλλον να το πω αλλιώς. Είναι ωραίο να βρίσκεσαι με ανθρώπους που σε αγαπάνε, αλλά εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις γιατί το κάνουν αυτό. Όταν ξεπεράσεις τα "ενοχικά" ότι τάχα δεν αξίζεις τέτοια σπουδαία αντιμετώπιση, τότε νιώθεις την απόλυτη ελευθερία. Ναι, σε αγαπάνε γιατί έτσι θέλουν, γιατί κάτι βλέπουν. Τότε είναι που χαίρεσαι την αδυναμία, την ατσουμπαλιά ή τα κενά σου. Μπορείς να αφεθείς χωρίς να φοβάσαι κάτι. Γιατί ξέρεις ότι κάποιος θα σε πάρει από το χέρι όσο πιωμένος και να είσαι και θα σε βάλει μέσα στο τραίνο στην ώρα σου για να γυρίσεις σπίτι. Αφού σε βάλουν στο σωστό δρόμο, τότε σου φαίνεται κάτι παραπάνω από λογικό να ανοίγεις το δρόμο και στους άλλους.
20/1/12
9
Είχα ένα σχέδιο. Της το είπα κιόλας. Κάθε φορά που θα τη συναντούσα θα της έδινα έναν αριθμό ώστε να σχηματιστεί ο αριθμός του κινητού μου. Έτσι θα είχε το νούμερο και θα την είχα συναντήσει τουλάχιστον 10 φορές. Το 6 της το έδωσα αμέσως. Για το 9, δεν εμφανιστηκε ποτέ να έρθει να το πάρει. Ήταν προβλέψιμο σαν και μένα. Το νούμερο δεν έχει αλλάξει μετά από τοσα χρόνια, όπως και εγώ άλλωστε.
18/1/12
Για πες
Οι άνθρωποι παρουσιάζουν δυσλεξία στη συμπεριφορά τους: το πάθος γίνεται λάθος, το γέλιο καταντάει γελοίο και άλλα τέτοια παραδείγματα που συναντάμε καθημερινά. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι εξετάσεις δίνονται προφορικά. Τα λόγια αερίζουν τις πράξεις που ήδη είναι λιπόθυμες σε μια γωνιά του δωματίου, μπας και συνέλθουν. Μπορεί όπως λέει ο τύπος στο ανέκδοτο, ό,τι και να γίνει να μην ανοίγει το παράθυρο και να περνάει τελικά το μάθημα, μπορεί να έχουμε επανεξέταση σε επόμενο μήνα. Στη δεύτερη περίπτωση θα χρειαστούν ιδιαίτερα. Ιδιαίτερα μπερδεμένα μου φαίνονται όλα αυτα.
17/1/12
15/1/12
9/1/12
Χριστίνα ΧΙΧ
Όταν με πιάνουν οι μαύρες μου, σκέφτομαι εσένα και θυμάμαι ότι το μαύρο είναι το αγαπημένο μου χρώμα. Είσαι η αγαπημένη μου σκέψη, έμπνευση και ανάμνηση. Δίπλα σου δεν φοβάμαι κάτι. Τώρα λέω ψέμματα. Φοβάμαι κάποιες φορές μόνο ότι θα σε απογοητεύσω. Μα και αυτό δεν μου το επιτρέπεις. Ούτε να το κάνω, ούτε να το σκέφτομαι. Ηρεμώ δίπλα σου. Η μόνη ανησυχία που με πιάνει είναι η δημιουργική : να σκεφτομαι τρόπους να περνάμε όμορφα και να χαμογελάμε. Γράφω μόνο για σένα. Μόνο αυτό ξέρω να κάνω. Εσύ κάνεις όλα τα άλλα. Ποιά είσαι συ; Αυτή που δεν περίμενα να συναντήσω. Η Χριστίνα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
