Ακαταληπτος

Die Hard

2012-02-08T22:38:00.003+02:00

Δε μπορώ να το πω σε κανέναν. Η ανάγκη να το μοιραστώ λυγίζει μπροστά στο φόβο της αντίδρασης. Ξέρω τι θα ακούσω και δεν έχω καμμία όρεξη. Αλλά έτσι γίνεται με τις αλήθειες. Από την άλλη, η αλήθεια μέσα μου, μου τρώει τα σωθικά. Φουσκώνει και αρχίζει να με πνίγει. Άλλη μια μάχη άνιση όπως όλες άλλωστε. Όλοι βρισκόμαστε στα χαρακώματα. Δε βαριέσαι, άλλη μια μέρα στον παράδεισο που λέει και ο John McClane

Χαμένος

2012-02-08T01:41:00.002+02:00

Χάθηκα. Κανείς δεν έψαξε να με βρει. Αλλά και εγώ δεν είχα κάποιο δρόμο να ψάξω για να γυρίσω πίσω.

Ξυπνητήρι

2012-02-07T02:08:00.001+02:00

Όνειρα ήταν και πήγαν στην ευχή κάποιου θεού.

Ανάλυση

2012-01-31T01:59:00.002+02:00

Οι γραφικές παραστάσεις που δίνω κάθε μέρα έχουν σημεία καμπής και κρίσιμα σημεία. Όταν αλλάξουν τα κοίλα ή όταν η παραγωγή μου θα είναι μηδενική, δε ξέρω τι μπορεί να συμβεί.

Σούπερ Γκούφυ

2012-01-29T21:28:00.003+02:00

Έχουμε την απαίτηση από κάποιους ανθρώπους να είναι πάντα δυνατοί. Άτρωτοι. Το έχω ξεπεράσει αυτό το στάδιο. Δεν έχω απαίτηση από κανέναν. Φυσικά και από τον εαυτό μου που έτσι και αλλιώς είναι περιορισμένων δυνατοτήτων.

Αρχηγός

2012-01-27T00:54:00.003+02:00

Πριν 2 χρόνια, είπε κάτι για αστείο και με πείραξε πολύ. Χίλιες φορές να το ξαναλεγε θα σιγοντάριζα δίπλα του και θα το ξεχειλώναμε παρέα. Με πέτυχε όμως σε μια δύσκολη φάση και τον τελείωσα. Δε τον συγχώρησα που δε μπήκε στον κόπο να σκεφτεί τι περνάω. Δε με σεβάστηκε. Έκτοτε μιλήσαμε μια-δυο φορές στο τηλέφωνο για κάποιες ευχές. Το σταματήσαμε και αυτό. Χανόμαστε ή μάλλον καλύτερα χαθήκαμε. Ώρες ώρες μου λείπει. Ξέρω τους λόγους που νιώθω την απουσία του και θα τους κρατήσω για μένα. Γίνονται όμως αυτά. Έτσι είναι.

Όνειρο

2012-01-24T22:08:00.003+02:00

Είδα ένα όνειρο το μεσημέρι και είπα να το μεταφέρω και εδώ. Ήμουν λέει (τώρα ποιος το λέει, άγνωστο) σε ενα δωμάτιο που είχε μέσα 2 κρεβάτια. Το ένα κρεβάτι ήταν τοποθετημένο σαν το δικό μου στο δωμάτιό μου ενώ το άλλο ήταν σα να ήταν σε δωμάτιο νοσοκομείου. Στο κρεβάτι του νοσοκομείου κάθονταν 2 γυναίκες που μάλλον με ήξεραν αν και δε χρειάστηκε να μιλήσω μαζί τους. Εγώ καθόμουν στο κρεβάτι μου, στα πόδια του. Μπαίνει μέσα μια κοπέλα, καστανή ίσιο μακρύ μαλλί φτιαγμένα πίσω σαν κοτσίδα απο αυτές που σχηματίζουν ενα τριγωνάκι απλό, με έντονο χρώμα ματιών - γαλάζιο ή πράσινο- και φορούσε τζην ανοιχτόχρωμο και allstarάκια μπλε. Από πάνω δε θυμάματι τι φόραγε. Έρχεται προς το κρεβάτι μου και κάθεται πάνω στο μαξιλάρι μου οκλαδόν. Μόλις το βλέπω αυτό της λέω "όπως είσαι σήκω" γιατί θα λέρωνε με τα παπούτσια της το μαξιλάρι, ενώ σίγουρα είχαμε κερδίσει την προσοχή των 2 άλλων γυναικών. Η κοπέλα κάθισε κανονικά, ενώ εγώ είχα έρθει πιο κοντά της πιο πολύ για να ακούω τι θα μου λέει. Μου ζήταγε να την αγκαλιάσω και να τη χαιδέψω μα εγώ την έβλεπα σαν ούφο. Μου θύμισε ότι πριν ένα χρόνο το έκανα αυτό με ευχαρίστηση αλλά εγώ ειλικρινά έβαλα τα γέλια. Συγγνώμη ρε συ κοπελιά, ποιά είσαι; Ειλικρινά δε σε ξέρω, πως μου λες τέτοια πράγματα. Αυτή επέμενε σε τέτοιο βαθμό που μου προκαλούσε δυσφορία αλλά και έκπληξη. Την κοπέλα αυτή δεν την ήξερα.
Κάπου εκεί ξύπνησα. Το όνειρο πραγματικά ήταν πολύ έντονο.

Θήβα

2012-01-24T00:54:00.002+02:00

Είναι ωραίο να βρίσκεσαι με ανθρώπους που σε αγαπάνε. Μάλλον να το πω αλλιώς. Είναι ωραίο να βρίσκεσαι με ανθρώπους που σε αγαπάνε, αλλά εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις γιατί το κάνουν αυτό. Όταν ξεπεράσεις τα "ενοχικά" ότι τάχα δεν αξίζεις τέτοια σπουδαία αντιμετώπιση, τότε νιώθεις την απόλυτη ελευθερία. Ναι, σε αγαπάνε γιατί έτσι θέλουν, γιατί κάτι βλέπουν. Τότε είναι που χαίρεσαι την αδυναμία, την ατσουμπαλιά ή τα κενά σου. Μπορείς να αφεθείς χωρίς να φοβάσαι κάτι. Γιατί ξέρεις ότι κάποιος θα σε πάρει από το χέρι όσο πιωμένος και να είσαι και θα σε βάλει μέσα στο τραίνο στην ώρα σου για να γυρίσεις σπίτι. Αφού σε βάλουν στο σωστό δρόμο, τότε σου φαίνεται κάτι παραπάνω από λογικό να ανοίγεις το δρόμο και στους άλλους.

9

2012-01-20T23:06:00.002+02:00

Είχα ένα σχέδιο. Της το είπα κιόλας. Κάθε φορά που θα τη συναντούσα θα της έδινα έναν αριθμό ώστε να σχηματιστεί ο αριθμός του κινητού μου. Έτσι θα είχε το νούμερο και θα την είχα συναντήσει τουλάχιστον 10 φορές. Το 6 της το έδωσα αμέσως. Για το 9, δεν εμφανιστηκε ποτέ να έρθει να το πάρει. Ήταν προβλέψιμο σαν και μένα. Το νούμερο δεν έχει αλλάξει μετά από τοσα χρόνια, όπως και εγώ άλλωστε.

διάβολος

2012-01-20T01:03:00.001+02:00

-Γειά σου φίλε, τι κάνεις;
- Αναρωτιέμαι..
- Περαστικά σου

Για πες

2012-01-18T01:19:00.002+02:00

Οι άνθρωποι παρουσιάζουν δυσλεξία στη συμπεριφορά τους: το πάθος γίνεται λάθος, το γέλιο καταντάει γελοίο και άλλα τέτοια παραδείγματα που συναντάμε καθημερινά. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι εξετάσεις δίνονται προφορικά. Τα λόγια αερίζουν τις πράξεις που ήδη είναι λιπόθυμες σε μια γωνιά του δωματίου, μπας και συνέλθουν. Μπορεί όπως λέει ο τύπος στο ανέκδοτο, ό,τι και να γίνει να μην ανοίγει το παράθυρο και να περνάει τελικά το μάθημα, μπορεί να έχουμε επανεξέταση σε επόμενο μήνα. Στη δεύτερη περίπτωση θα χρειαστούν ιδιαίτερα. Ιδιαίτερα μπερδεμένα μου φαίνονται όλα αυτα.

Επιστροφή

2012-01-17T22:43:00.001+02:00

Η ζωή είναι άδικη. Όποιος δε το συνειδητοποιεί εγκαίρως, αδικεί τον εαυτό του.

Χριστίνα XXI

2012-01-15T23:58:00.000+02:00

Σε θέλω

Χριστίνα ΧΙΧ

2012-01-09T23:56:00.003+02:00

Όταν με πιάνουν οι μαύρες μου, σκέφτομαι εσένα και θυμάμαι ότι το μαύρο είναι το αγαπημένο μου χρώμα. Είσαι η αγαπημένη μου σκέψη, έμπνευση και ανάμνηση. Δίπλα σου δεν φοβάμαι κάτι. Τώρα λέω ψέμματα. Φοβάμαι κάποιες φορές μόνο ότι θα σε απογοητεύσω. Μα και αυτό δεν μου το επιτρέπεις. Ούτε να το κάνω, ούτε να το σκέφτομαι. Ηρεμώ δίπλα σου. Η μόνη ανησυχία που με πιάνει είναι η δημιουργική : να σκεφτομαι τρόπους να περνάμε όμορφα και να χαμογελάμε. Γράφω μόνο για σένα. Μόνο αυτό ξέρω να κάνω. Εσύ κάνεις όλα τα άλλα. Ποιά είσαι συ; Αυτή που δεν περίμενα να συναντήσω. Η Χριστίνα.

Χριστίνα XVIII

2012-01-08T03:30:00.002+02:00

Θέλω να σου θυμίσω πόσο ωραία είναι να χαμογελάς. Και σε μερικές περιπτώσεις αν χρειαστεί, ακόμα και να στο μάθω

Χριστίνα XVII

2012-01-07T01:08:00.001+02:00

Μου λείπεις. Δεν φταίς εσύ για αυτό. Εγώ φταίω που δεν είμαι τώρα δίπλα σου

Χριστίνα XVI

2012-01-06T03:22:00.001+02:00

Ξεχνώ πόσο όμορφα είναι όταν σε φιλώ, για αυτό θέλω συνέχεια να το θυμάμαι κάνοντας το

Θυμάμαι

2012-01-05T01:10:00.002+02:00

Παλιά όλο και κάποιος άφηνε σχόλιο. Τόσο χάλια είμαι; (δημόσια διαβούλευση)

Καλή χρονιά

Χριστίνα XV

2012-01-04T01:55:00.001+02:00

Το χέρι μου ακουμπάει το κορμί σου και νιώθω το άγγιγμα στο δικό μου

Λάθος

2011-12-29T14:43:00.002+02:00

Μάλλον κάτι κάνω λάθος. Τι μάλλον δηλαδή.. Καιρό είχα να δεχτώ τέτοιες επισκέψεις.

Καλό ταξίδι κυρία Ρικάκη..

2011-12-28T15:19:00.002+02:00

Σας χαιρετώ

Χριστίνα XIV

2011-12-27T21:51:00.002+02:00

Την πρώτη φορά που σε ερωτεύτηκα, ήταν όταν ζήλεψα την αίσθηση που προκαλείς σε όποιον είσαι δίπλα του.

Γράμμα

2011-12-26T03:31:00.003+02:00

Άγιε μου Βασίλη, φέρε μου όμορφες νέες λέξεις για να μπορέσω να περιγράψω αυτά που αισθάνομαι. Δώσε μου μια λέξη για το "μου λείπεις αμέσως μόλις φεύγεις από κοντά μου" ή για το "απορώ με τον εαυτό μου γιατί σε αφήνω να φεύγεις από δίπλα μου". Μόνο εσύ μπορείς να μου φέρεις τέτοιες λέξεις που να είναι τέτοιας σπάνιας ομορφιάς και να μπορέσουν να αποδώσουν όσα νιώθω. Είναι φτωχό το λεξιλόγιό μου..
Μόλις φύγει από κοντά μου, νιώθω ότι ξύπνησα από το καλύτερο όνειρο που έχω δει ποτέ. Ένα όνειρο που δεν θέλω να σταματήσει ποτέ. Μετά νιώθω μουδιασμένος και κοιτώ γύρω μου σαν χαζός. Είναι μαζί μου και ονειρεύομαι. Φεύγει και δε θέλω να ξυπνήσω ποτέ. Όλα αυτά δεν μπορώ να τα περιγράψω ούτε καν μεθυσμένος γιατί η ζάλη του ποτού είναι σχεδόν νηφαλιότητα μπρος στη ζάλη που μου δημιουργεί όταν είμαι δίπλα της. (Τα έχει πει και ο Καρράς αυτά, βλ "ποτό δεν είσαι μα εισαι ζάλη" ).
Άγιε μου Βασίλη ή Βασίλη Καρρά, δε με ενδιαφέρει αν εχεις δουλειές ή εμφανίσεις, αλλά δώσε μου τις λέξεις που ζητώ.
Είναι κρίμα, να μη μπορώ να εκφραστώ.
Για αυτό σου γράφω αυτό το γράμμα.
ΧΧΧ, όπως Χριστίνα να ξέρεις

Χριστίνα XIII

2011-12-25T03:10:00.000+02:00

Χρόνια σου πολλά κορίτσι μου όμορφο..

Χριστίνα XII

2011-12-22T02:27:00.000+02:00

Και ενώ σε περίμενα τόσο καιρό, αυτό τελικά δεν το περίμενα. Κάτι που υποψιαζόμουν με πέτυχε εντελώς ανυποψίαστο.

Σημάδι

2011-12-21T02:08:00.003+02:00

Όλοι βάζουμε σημάδια. Για να μη χαθούμε. Είτε σε ένα δρόμο, είτε στις σκέψεις μας. Έδεσα ένα κορδόνι στο χέρι μου για να το βλέπω συνέχεια και να θυμάμαι. Να θυμάμαι ότι πρέπει να ακολουθήσω το δρόμο που οδηγεί σε σένα. Και το έδεσα τότε που έλυνε το καράβι που σε πήγαινε πιο μακρυά από μένα. Και ο δρόμος ήταν η θάλασσα. Και οι ελπίδες πνιγόντουσαν.
Δε χρειαζόταν όμως τέτοιο σημάδι. Υπήρχε ήδη μέσα μου, ήταν το αποτύπωμα που άφησες στο μυαλό μου. Με κλειστά ή ανοιχτά μάτια, σε έβλεπα μπροστά μου. Ήσουν εκεί.
Το σημάδι που βάζω τώρα, είναι να χαμογελάς και να περνάς όμορφα. Το σημάδι είναι τα μάτια σου που λάμπουν, είναι το χαμόγελο σου που σκάει, είναι η ήρεμη ανάσα σου. Τα βλέπω αυτά και θυμάμαι τι πρέπει να κάνω. Για σένα, για μένα..

Χριστίνα ΧΙ

2011-11-23T03:23:00.001+02:00

Είσαι στη ζωή μου ό,τι έχω και ό,τι.. δεν έχω

Χριστίνα X

2011-11-21T03:45:00.001+02:00

Μόνο εσύ τα καταφέρνεις έτσι. Πώς τα καταφέρνεις έτσι;

αυτό

2011-11-19T04:03:00.001+02:00

Το μόνο που μπορώ να σου προσφέρω είναι μερικές στιγμές προσοχής. Να ακούσω αυτά που έχεις να πεις, να προσπαθήσω κάπως να σε ηρεμήσω και αν χρειαστεί να σου δώσω μια αγκαλιά για να κλάψεις. Δεν έχω κάτι άλλο. Δεν μπορώ κάτι άλλο. Δεν είμαι ικανός, μα και ούτε πιστεύω ότι θα καταφέρω κάτι άλλο. Το μόνο που μπορώ να σου προσφέρω δηλαδή είναι αυτό που μπορεί και κάθε κολλητή σου. Είναι όμορφο να το κάνω αυτό, ναι, αλλά εγώ θα ήθελα να σου δίνω τα πάντα. Που πάω όμως ξυπόλητος στα αγκάθια; Με πονάει αυτό.

Χριστίνα IX

2011-11-18T03:41:00.001+02:00

Πόσο δύσκολο είναι να σου πω τι σκέφτομαι. Μα το πιο δύσκολο είναι να τα ακούσεις..

Χριστίνα VIII

2011-11-17T02:41:00.002+02:00

Θα έβαζα στοίχημα όλα μου τα λεφτά πως κάτι έχεις σήμερα. Πόσο θα ήθελα να τα χάσω. Δε θα μάθω ποτέ όμως. Δε θα μου το πεις ποτέ, για κανένα λόγο. Και εγώ κερδίζω συνέχεια..

Χριστίνα VII

2011-11-14T02:13:00.001+02:00

Δε θα σου πω ψέμματα. Δεν είναι η πρώτη φορά που έχω ερωτευτεί. Σε έχω ερωτευτεί ήδη δεκαπέντε φορές μέχρι σήμερα..

Χριστίνα VI

2011-11-13T03:31:00.001+02:00

Δεν με νοιάζει μόνο να ρωτώ τι έχεις, αλλά και τι δεν έχεις..

Χριστίνα V ( μουσικό διάλειμμα)

2011-10-30T13:46:00.000+02:00

Χριστίνα IV

2011-10-24T23:07:00.002+03:00

ο δρόμος είσαι συ μα έχω χάσει το δρόμο. το φως είσαι συ αλλά προχωρώ στα σκοτάδια. Όλα είσαι συ μα δεν εχω κάτι. Δεν ξέρεις τιποτα, τα ξέρω όλα εγώ.

(συγγνώμη για αυτές τις κοινοτυπίες. Όπως είπε και μια φίλη, θα μπορούσαν να είναι στίχοι από τραγούδι του ρουβά)

Ένα βαρετό -κομμένο- διήγημα

2011-10-23T12:49:00.001+03:00

Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει τελευταία και ολοένα έχω περισσότερες μεταφυσικές ανησυχίες. Είναι ότι μεγαλώνω φυσικά, μα επειδή κανείς στον κόσμο δεν παραδέχεται κάτι τέτοιο, έτσι και εγώ θα συνεχίσω να αναρωτιέμαι μπας και μου έρθει κάποια φώτιση. Σε ένα μπαρ λοιπόν πριν από λίγες ώρες, στο μπαρ του Παντελή, ενώ έπινα την μπύρα με την ησυχία της μοναξιάς μου, ένας γνωστός με χαιρέτισε φωνάζοντας από την άλλη άκρη της μπάρας «Γεια σου φίλε!». Έκανα ένα ανταποδοτικό νεύμα χαιρετισμού και έπιασα το μεγάλο ποτήρι για να πιω μια γουλιά, κρύβοντας έτσι την αμηχανία που μόνο εγώ μπορούσα να καταλάβω την ύπαρξή της. Πλησιάζοντας το ποτήρι στο στόμα, μου ήρθε να φυσήξω πάνω στο ποτό και ένα αεράκι μου δρόσισε το μέτωπο.

Μπορεί να ήταν η ζάλη του ποτού, μπορεί να ήταν η διάθεσή μου να «φύγω» από εκεί, ειλικρινά δεν ξέρω, αλλά στα μάτια μου το ποτήρι με την μπύρα έγινε μια γυάλινη σφαίρα στην οποία μπορούσα να δω το παρελθόν. Το φύσημα είχε σχηματίσει ένα μάτι μέσα από το οποίο έβλεπα μια προηγούμενη μου ζωή. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι είχα προηγούμενες ζωές, μάλλον από εγωισμό. Πάντα πίστευα ότι η παρουσία μου σε αυτή τη ζωή είναι η αρχή και όχι μια συνέχεια προηγούμενης. Δεν ήθελα να ζω με την ιδέα ότι είμαι το δεύτερο ή τρίτο μέρος έστω και δικής μου αρχής.

Με ευλαβική προσήλωση, βούτηξα όλη μου την προσοχή στο ιδιόμορφο αυτό μάτι της μπύρας μου. Βρέθηκα στην καρδιά της μεγάλης πόλης, στις αρχές ακόμη ενός άχρωμου φθινοπώρου σε χρόνια όχι ιδιαίτερα πολύ περασμένα. Ήμουν ένα μικρό φύλλο που ήταν έτοιμο να ολοκληρώσει την πορεία του σε αυτό τον κόσμο. Μια πορεία πάνω σε ένα δεντράκι του πεζοδρομίου που παρ'όλη τη σπανιότητά του ως παρουσία σε μια τσιμεντένια πόλη, δεν προκάλεσε ποτέ -παραδόξως- το θαυμασμό των περαστικών που το έβλεπαν τα τελευταία χρόνια. Είχα ήδη χάσει το καταπράσινο χρώμα μου και η υφή μου θα θύμιζε σε όποιον θα με άγγιζε μια αίσθηση ίδια με αυτή που έχει όταν πιάνει κανείς ένα τσιγαρόχαρτο ξεχασμένο στο φως του ήλιου. Η έκθεσή μου στο καυσαέριο και τους ρύπους, συνέβαλε καθοριστικά στη μικρότερη διάρκεια της ζωής μου. Είχε φτάσει λοιπόν η στιγμή να πέσω και να αναπαυτώ μια για πάντα στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο.

Όμως ένα απαλό αεράκι έδρασε εκείνη τη στιγμή και μου έδωσε μια άλλη ώθηση στο μόλις είχα ξεκινήσει να πέφτω. Έτσι αντί να βρεθώ ξαπλωμένο στο πεζοδρόμιο, βρέθηκα στον ουρανό της πόλης που τόσο καιρό με φιλοξενούσε αλλά ποτέ δεν είχα καλά γνωρίσει. Μπορούσα τώρα να δει τα πάντα από ψηλά, ήθελα να δω όσα περισσότερα μπορούσα, επωφελούμενο από αυτό το αναπάντεχο δώρο της φύσης. Δεν ήθελα να χάσω στιγμή σε αυτό το τελευταίο αλλά περιπετειώδες –όπως εξελίχθηκε- ταξίδι μου.

Ανεβαίνοντας λοιπόν ψηλά, είδα ένα μικρό παιδάκι που έπαιζε, με τα παιχνίδια γύρω του σκορπισμένα στο μπαλκόνι. Το παιδάκι προσπαθούσε να σφυρίξει, κόλπο που σίγουρα κάπου θα του είχε κάνει εντύπωση και ήθελε να το μιμηθεί. Στην αρχή από το στόμα του έβγαιναν πότε μόνο σταγόνες από σάλια και πότε μόνο η γλώσσα σαν κορόιδευε κάποιον. Η προσπάθεια όμως πέτυχε και ένα μικρό κοφτό σφύριγμα ακούστηκε και το παιδί πανηγύριζε σαν να είχε ανακαλύψει όλο το χρυσάφι του κόσμου. Χάρηκα πολύ με αυτή την εξέλιξη και συνέχισα τη διαδρομή του. Όταν χαμογελάει ένα μικρό παιδί, μαγεύει ακόμα και τον πιο ξινό άνθρωπο, έλεγε η γιαγιά μου. Όμως εκείνη τη στιγμή, ένιωσα ένα βάρος στην πλάτη μου. Αμέσως πανικοβλήθηκα. Δεν πέταγα άλλωστε και κάθε μέρα ώστε να μπορώ να ελέγξω όλες τις παραμέτρους αυτής της πτήσης. Κοίταξα στην πλάτη μου και είδα ότι είχε κρεμαστεί από πάνω μου μια νότα. Ήταν η νότα που απελευθερώθηκε από τη μελωδία του σφυρίγματος. Πάσχιζε να κρατηθεί πάνω μου, αλλά κάτι τέτοιο καθιστούσε αδύνατη τη συνέχιση του τελευταίου μου ταξιδιού. Με έναν μικρό ελιγμό κατάφερα να αποφύγω τη νότα η οποία προσγειώθηκε πάνω στην τέντα ενός μαγαζιού στο δρόμο.

Με τη βοήθεια του αέρα συνέχισα τη βόλτα μου πάνω από το κέντρο της πόλης. Έβλεπα τους ανθρώπους να πηγαίνουν πέρα δώθε σε ένα φρενήρη ρυθμό. Όλοι κοιτούσαν κάτω γεγονός που δεν μου έκανε εντύπωση. Εδώ δεν έβλεπαν το όμορφο δεντράκι μου, σιγά που θα κοιτούσαν τους άλλους ανθρώπους που μέσα στο μυαλό τους ήταν ίδιοι και χειρότεροι σε σχέση πάντα με τον εαυτό τους. Στο πέρασμά τους κλωτσούσαν χαρτάκια και κάθε λογής μικροαντικείμενα που συναντούσαν τα παπούτσια τους πεταμένα χάμω. Θα μπορούσα σε μια στιγμή να βρεθώ εγώ εκεί και να έχω ένα ποδοπατημένο τέλος. Πετώντας όμως πιο μακριά συνειδητοποίησα ότι αυτά που κλωτσούν καθημερινά οι άνθρωποι δεν είναι πραγματικά αυτά τα σκουπίδια αλλά ουσιαστικά η καλή τους η διάθεση.

Μισό μποφόρ , σύμφωνα με τους πρόχειρους υπολογισμούς μου ήταν αρκετό να με μεταφέρει σε μια άλλη γωνιά της πόλης. Πραγματικά ήμουν πάνω από μια παρέα γέρων έξω από ένα καφενείο. Εκεί οι ρυθμοί ήταν σαφώς πιο χαμηλοί, αλλά τα βλέμματα δεν άφηναν τίποτα να πέσει κάτω ή να πάει χαμένο. Δυνατές οι φωνές τους ακούγονταν χωρίς προσπάθεια. Αφηγήσεις από ένα πιο «αγνό» κατά τους ίδιους παρελθόν που θα έπρεπε να είναι οδηγός για τους νέους του σήμερα. Ρυτιδιασμένα πρόσωπα και χέρια που δεν παρέπεμπαν σε κούραση. Κάθε ρυτίδα και μια αναφορά σε μια ιστορία που δεν είχε σημασία αν ήταν σπουδαία ή όχι. Οι γέροι από ψηλά έδειχναν γεροί ακόμα και αν δεν μπορούσαν να πάρουν τα πόδια τους. Θυμήθηκα βλέποντάς τους, όταν ήμουν στη πρώτη νιότη μου πάνω στο δέντρο και ήθελα να φύγω από εκεί να ζήσω μια περιπέτεια και δεν μπορούσα. Έστω και αν γνώριζα ότι αυτό θα σήμαινε το τέλος μου. Έτσι και αυτοί οι γέροι περιμένουν ένα χέρι οποιαδήποτε μορφής που θα τους δώσει την ευκαιρία να ζήσουν μια ακόμη περιπέτεια ακόμα και αν αυτή θα ήταν η τελευταία τους.

Ο αέρας είχε ήδη κοπάσει και το γεγονός αυτό δεν βοηθούσε σε καμία περίπτωση το ταξίδι μου που τόσο αναπάντεχα είχε ξεκινήσει πριν από λίγη ώρα. Βέβαια, είχα προλάβει να αναπτύξω τεχνικές που με βοηθούσαν όπως για παράδειγμα να ορθώνω την επιφάνειά μου κάθετα στον αέρα για να με πάρει και να με σηκώσει καλύτερα. Αισθανόμουν ότι από στιγμή σε στιγμή η διαδρομή αυτή θα έφτανε στο τέλος της. Και ενώ μια ζωή ολόκληρη γνώριζα ότι θα έχω και εγώ ένα τέλος και ενώ πριν από ώρα το είχα πάρει απόφαση ότι σε λίγα δευτερόλεπτα θα βρισκόμουν στο πεζοδρόμιο, τώρα πάσχιζα να κρατηθώ στον αέρα. Το μικρό μου ταξίδι ήταν τόσο γλυκό που με έκανε να ξεχάσω θεμελιώδη σημεία της ζωής μου ως φύλο. Δεν ήθελα να χαθώ αυτό το κάδρο της πόλης. Πίστεψα στην έννοια της αιωνιότητας που μέχρι πριν δεν ήξερα καν τι σημαίνει. Έκανα τρελές σκέψεις πόσο όμορφο θα ήταν να με κρατήσει αποξηραμένο στο βοτανολόγιό του ένας μαθητής Δημοτικού. Η πτώση είχε ξεκινήσει, η άπνοια ήταν αμείλικτη. Ο νόμος της βαρύτητάς έπρεπε να εφαρμοστεί και στην περίπτωση μου. Πόσο θα ήθελα να ήμουν εκείνη η εξαίρεση που τον επιβεβαιώνει. Αντιθέτως αργά και βασανιστικά τον επιβεβαίωνα..

φίλε τι κάνεις; ρώτησε ο τύπος που με χαιρέτησε λίγο πριν και είχε έρθει τώρα δίπλα μου. Τα είχα χάσει πραγματικά. Από φύλο είχα γίνει φίλος. Από την πτώση στο έδαφος, έπεσα πίσω στην πραγματικότητα. Κοίταξα ξανά τη μπύρα μου , ήπια μια γουλιά να πνίξω κάθε ενδεχόμενο να ξεστομίσω κάποια αλλόκοτη φράση, και τον κοίταξα. Ειλικρινά δεν θυμάμαι για πόση ώρα είχα μείνει αμίλητος. Τον χαιρέτισα ευγενικά και του είπα ότι έπρεπε να φύγω. Ζητούσα το αεράκι πάλι που θα με λύτρωνε. Αυτή τη φορά όχι για να παρατείνει τη διαδρομή μου, αλλά να με βοηθήσει να συνέλθω και να βάλω σε μια σειρά τις σκέψεις μου. Ίσως ξεκίνησε πριν μερικές ώρες ένα νέο ταξίδι για μένα. Αποφάσισα να κρατάω σημειώσεις που θα χρησιμεύσουν ως ταξιδιωτικός οδηγός. Ιδιαίτερα σε αυτή τη φάση του ταξιδιού που έχω τη δυνατότητα να γράψω.

τίποτα

2011-10-18T23:16:00.001+03:00

τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα...

- Τί γράφεις εκεί καλέ;

- Τίποτα..

Χριστίνα ΙΙΙ

2011-10-17T03:13:00.000+03:00

Έχω ανάγκη ένα σου φιλί. Σε έχω ανάγκη

*

2011-10-09T17:06:00.002+03:00

Αστερίσκος πάνω από λόγια του αέρα. Αστεράκια μάλλον στον ουρανό, που όταν τα βλέπεις να πέφτουν, κάνεις μια ευχή μήπως και ισχύσουν μερικά από αυτά. Φρούδες ελπίδες ή καλύτερα φλούδες ελπίδες που όταν πατάς πάνω τους σπας τα μούτρα σου.

Διακόπτης

2011-10-04T01:05:00.002+03:00

Στο σκοτεινό δωμάτιο προσπαθώ να βρω που βρίσκεται ο διακόπτης. Ήδη έχω χαϊδέψει όλους τους τοίχους. Νομίζω πως στην επόμενη κίνηση του χεριού μου θα τον αγγίξω. Μετά μένει μόνο να τον πατήσω. Θέλω;

Απολογία

2011-10-01T23:08:00.003+03:00

θύμησέ μου να σου πω γιατί πλέον τα κείμενά μου δεν σου αρέσουν, όπως παλιά. Κάτι έχει αλλάξει. Το έχεις καταλάβει άλλωστε. Λυπάμαι για αυτό. Θα μιλήσουμε για αυτό. Όπως επίσης σου υπόσχομαι, να κάτσω δίπλα σου και να ακούσω ό,τι σε απασχολεί. Αν θέλεις ακόμη βέβαια. Εντάξει;

Χριστίνα ΙΙ

2011-10-01T03:35:00.002+03:00

θέλω να ξενυχτάω δίπλα σου, να μεθώ με σένα, να κοιμάσαι στην αγκαλιά σου. Ζητώ τα πάντα. Καλά, ξέρω πως κάνω όνειρα. Τουλάχιστον, ξύπνησέ με το πρωί με μια καλημέρα σου..

Εσύ

2011-09-29T00:14:00.002+03:00

Που να ήξερες. Μακάρι να το καταλάβαινες τουλάχιστον. Τελικά μάλλον με προστατεύεις.

Φιλί

2011-09-28T00:11:00.002+03:00

Είναι πλέον κλασσικό στις ταινίες τρόμου -ας τις πούμε έτσι για λόγους ευκολίας- ο κακός της υπόθεσης κάποια στιγμή να δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο στους άλλους, κυριολεκτικά. Δηλαδή να σκοτεινιάζει, να γεμίζει μίσος ή να γυαλίζει το μάτι του λες και είναι γυάλινο. Αυτή η εναλλαγή προκαλεί την έκπληξη και τον τρόμο κατά κανόνα.

Μια τέτοια αντίστοιχη εναλλαγή συνάντησα και εγώ. Πρώτη φορά είδα ένα πρόσωπο να αλλάζει τόσο πολύ. Ένα πρόσωπο τόσο χαρούμενο και λαμπερό να σπρώχνει το κουρασμένο και σοβαρό για να πάρει τη θέση του. Τα μάτια από σκούρα έγιναν μελιά, φωτάκια γέμισαν παντού.

Πίστεψα πραγματικά ότι υπάρχει ένας άλλος άνθρωπος από μέσα και έβαλα σκοπό να βρίσκω πάντα τρόπο να τον κάνω να βγαίνει έξω όσο πιο συχνά γίνεται. Τώρα ξέρω που μένει. Πριν απλά το φανταζόμουν.

Να χαμογελάς κορίτσι. Θα το προσπαθώ να γίνεται αυτό. Έστω και αν δεν είμαι εκεί μπροστά να το δω.

Μου έλειψε το φιλί σου.

Λάβαρο

2011-09-26T23:10:00.002+03:00

Έχεις κερδίσει, με έχεις κερδίσει, σε ένα παιχνίδι περίεργο. Παίζω και ξέρω ότι είμαι χαμένος, παίζω στα χαμένα. Αν τυχόν κρατάς προσωπικό σκορ, πρόσθεσε άλλη μια νίκη στη συλλογή σου. Δεν μπορώ σε κανέναν να εξηγήσω γιατί αξίζει να είμαι στο ίδιο γήπεδο μαζί σου.

Συ

2011-09-24T00:02:00.001+03:00

Όλοι και όλα έχουν μια σημασία, αλλά τελικά κανείς δεν τη δίνει.

Αμμωνία

2011-09-20T19:48:00.002+03:00

Αλλεργία σε πιάνει όταν νοιάζεται κάποιος για σένα. Το ενδιαφέρον είναι σαν ένα τσίμπημα μέλισσας. Αν και μου είπε μια φίλη κάποτε πως "οι άνθρωποι ειναι απλοί σε αντίθεση με αυτό που αφήνουν να φαίνεται" γκρεμίζοντας τις θεωρίες μα και τη ματαιοδοξία μου (ακόμη μια φορά), εγώ θα έχω πάντα την κύστη μου γεμάτη.

Κύκλος

2011-09-19T22:47:00.002+03:00

Γιατί νομίζεις ότι δεν είσαι σημαντική; Ποιός σε έκανε να το πιστέψεις αυτό; Όταν ανοίξεις την πόρτα σου, θα με βρείς απ'εξω. Μα αυτό θα σε κάνει να αισθανθείς άσχημα. Δε το θέλω αυτό. Να φύγω; Αν φύγω θα πεις πως κανείς δεν νοιάστηκε..

Χριστίνα

2011-09-18T02:12:00.001+03:00

Παραμορφώνεις κάθε σκέψη μου.

Αναγούλα

2011-09-13T00:24:00.002+03:00

Δωσ'μου φωτιά για το τσιγάρο. Μια σπίθα για τρία λεπτά. Μείνε κοντά μου αν χρειαστεί ξανά η φλόγα. Αυτά τα χαρτάκια είναι πολύ λεπτά και σβήνουν. Σα την ελπίδα μου και αυτά, σβήνουν συνέχεια. Δεν υπάρχει όμως πρόχειρο τσακμάκι για αυτή τη δουλειά.

---- Συγγνώμη που καθυστέρησα να συνεχίσω να γράφω -πέρασαν 10 λεπτά- αλλά πήγα να ξεράσω όταν συνειδητοποίησα πόσα κλισέ είχα καταφέρει να γράψω μέχρι τώρα.

2011-09-11T04:04:00.001+03:00

Στα δύσκολά σου, θέλω να ειμαι παρών. Ξέρω ότι ειναι δύσκολο να είσαι μόνος.

2011-09-05T22:37:00.002+03:00

να περιμένεις να μπεις σε ένα τραίνο από αυτά που περνούν από μπροστά σου και όταν τα καταφέρεις, να σε πιάνει ναυτία από τη διαδρομή

2011-09-04T03:48:00.002+03:00

δεν ξέρω τι είναι χειρότερο. Παραμύθι δίχως νόημα ή δίχως τέλος;

2011-09-02T00:00:00.002+03:00

άλλη μια μέρα στον παράδεισο

(και όλα έμοιαζαν επικίνδυνα όμορφα)

2011-08-07T16:05:00.002+03:00

δεν κάνω ερωτήσεις γιατί φοβάμαι τις απαντήσεις.
ενώ όταν μου κάνουν κάποια ερώτηση, δεν έχω απάντηση.

Καλωσήρθες

2007-10-15T22:48:00.000+03:00

Καλωσήρθες.
δεν σε κάλεσε κανείς, μόνος σου ήρθες. Ούτε λεφτά έδωσες για να διαβάσεις τα απομνημονεύματά μου. Δηλαδή και κάτω να τα βάλουμε να τα υπολογίσουμε, αν πουμε ότι δινεις 20 ευρώ σε μια σύνδεση κάθε μήνα και ότι σερφάρεις 3 ώρες ημερησίως , μας βγαινει ότι κάθε ώρα αξίζει 22 λεπτά [20/(3x30)]. Απο αυτή την ώρα μισό λεπτό να αφιέρωνεις στην ανάγνωση της κάθε καταχώρησης , έχουμε ότι "με πληρώνεις" κάτι ελάχιστα σεντ. Μεταξύ μας, το πραγματικό κόστος είναι ο χρόνος που τρως εδώ μεσα. Το μισο λεπτό. Που τυχαίνει να ειναι μισο λεπτό και σε χρήματα.